English | Deutsch | Français | Italiano | Español | Dansk | Svenska | فارسی


انتخاباتی نه آزاد نه بی معنی / حزب مشروطه ایران
[سیاسی] مقاله‌ای از داریوش همایون: «تا وقتی مردم با خامنه‌ای مانند احمدی نژاد در دانشگاه اميرکبير، يا چائوشسکو در بخارست (در بازگشتش از تهران) رفتار نکنند نمی‌توان آنان را از شرکت در انتخاباتی که گاه رفسنجانی و گاه احمدی نژاد را سرشکسته می‌کند و گاه خاتمی را از نقش تصوری جايگزين به نقش واقعی مامور روابط عمومی در می‌آورد سرزنش کرد.»

از انتخابات دوم خرداد مردم احساس کردند که با رای دادن و ندادن می توانند تاثيری بر روند اوضاع داشته باشند. از آن پس نقش مردم چيزی ميان انتخابات و نظر خواهی بوده است.

کمتر رويدادی مانند انتخابات سه گانه 24 آذر موقعيت غير ممکن رژيم اسلامی را نشان می دهد. آخوند ها توانسته اند هرج و مرج سازمانيافته حوزه را دست در دست يک فلسفه حکومتی که سراسر بهره جوئی و غنيمت است بر کشوری به دشواری ايران تحميل کنند. پس از بيست و هشت سال رژيمی "جا افتاده" است که تنها می تواند روز به روز بپايد و هيچ نقطه روشنی در افق تيره آن نمی توان نشانه کرد. رژيمی است که نه می تواند يکدست شود و تا جائی که خاطرخواه جهان بينی ناهنگام anachronistic آن است برود؛ و نه اصلاح را در خود اجازه می دهد، زيرا اصلاحگرانش تنها با همرنگ شدن با نيرو های "ماند" اميد زندگی دارند. يک ديکتاتوری است، از بد ترين نمونه های آن، که گرفتاری جدی انتخابات دارد؛ و يک نظام رهبری است از کامل ترين نمونه های آن ــ با اختيارات عملا نامحدود رهبر ــ که هر تکه اش در دست يک پدرخوانده و سرکرده است و هيچ کس زورش به هيچ کس نمی رسد.
دربرابر چنين رژيمی می توان رويکرد های گوناگون داشت. بجز تن دردادن و روزگار را در آرزوپروری سپری کردن که بيشتری می کنند، يا می توان نگرنده علاقه مند بود و يا مبارز چاره جو. نگرندگان علاقه مند سودمندی خود را دارند و افکار عمومی را شکل می دهند ولی اگر بيش از آن بخواهند، دست و پاگير می شوند. نگرنده ای که دستش در کار نيست آزادی عملی دارد که با گرفتاری های مبارزه نمی خواند. مبارز چاره جو ناگزير است محدوديت های موقعيت را پيوسته درنظر داشته باشد و هرچه به موقعيت نزديک تر، کارش دشوار تر. از اينجاست که بيشترينه تفاهم و همدردی را می بايد برای مبارزان درون داشت، و در خلوت آسوده محافل برای آنان نسخه نپيچيد. در دريای توفانی سياست ايران حد اکثری که از مبارزان در هرجا می توان انتظار داشت آن است که دست خود را از سکان و چشم خود را از قطب نما برندارند.
در انتخابات سه گانه ء شورا های شهر، مياندوره مجلس، و خبرگان رهبری همه آن موقعيت غيرممکن نشان داده شد. سه انتخابات، گذشته از حذف کردن های معمول، اصلا به قصد آشفتگی و بی نظمی و سوء استفاده از آن رويهم ريخته شده بودند و همان ماشين تقلب و رای سازی که شهردار نادرست و نشايسته پيشين تهران را به رياست جمهوری رساديد درکار بود که رقيبان چپ و راست را (هر طيفی در سياست چپ و راست خود را دارد و در خود اصطلاحات معنای ثابتی نيست) شکست دهد و ناشايسته سالاری و جمود فکری محض را قدرت برتر در شورا ها و خبرگان رهبری گرداند تا زمينه برای دراختيار گرفتن مواضع بيشتری در انتخابات مهم تر آينده فراهم آيد. در انتخابات شورای شهر تهران و خبرگان رهبری که ميدان های اصلی نبرد قدرت بودند صف نامزدان هيچ شوقی در مردم بر نمی انگيخت. يکبار ديگر توده رای دهنده اگر هم می توانست بر بی اعتقادی برحق خود به همه فرايند انتخاباتی چيره شود، با گزينه بد تر و بد تر روبرو می بود.
اما آيا اصلا چيره شدن بر آن بی اعتقادی لزومی می داشت؟ بحث بزرگ انتخابات در درون و بيرون برگرد همين پرسش بود. اساسا چرا در يک انتخابات غير آزاد که طرف کمتر بدش همان طرف بد تر انتخابات رياست جمهوری يک دو سال پيش بود شرکت جويند؟ مگر نه آنکه تفاوتی ميان جناح هائی همه متعهد نگهداری اين نظام، نيست؟ و مگر نه اينکه با تقلبات پردامنه نتيجه هر رائی را مخدوش می کنند؟ اين نظر بسياری، شايد بيشتر افکار عمومی بيرون بود و اکثريتی از رای دهندگان را نيز (هر جند ادعای شرکت شصت درصد را کردند) بيرون از حوزه های رای گيری نگهداشت. با اينهمه ميليون ها تن بويژه در ساعات آخر به پای صندوق ها رفتند و يکی از طرف های بدتر، ولی خطرناک تر را شکست دادند. پس از اين انتخابات، ماشينی که با شتاب در سرازيری پيش می راند ترمزی خورده است و به نظر نمی رسد بتواند شتاباهنگ momentum پيشين را از سرگيرد.
کليد دریافتن جای انتخابات در جمهوری اسلامی در همين تاثير محدود ولی مهمی است که بر فرايند سياسی دارد. تا انتخابات مشهور دوم خرداد، انتخابات در رژيم اسلامی تفاوت زيادی با ديکتاتوری های ديگر نداشت. در آن انتخابات، هم شکافی ايدئولوژيک در گروه فرمانروا افتاد و هم مردم توانستند به نظام اسلامی و رهبر آن يک "نه" دندانشکن بگويند. آن شکاف ايدئولوژيک اندک اندک به اختلاف نظر در سياست ها و منافع گروهی فروکاست. ولی عامل"خيابان" ــ حضور سازمان نيافته و گاهگاهی مردم در صحنه ــ بکلی پايان نيافت. مردم احساس کردند که با رای دادن و ندادن می توانند تاثيری بر روند اوضاع داشته باشند. از آن پس نقش مردم چيزی ميان انتخابات و نظر خواهی بوده است.
انتخابات در يک نظام دمکراتيک تعيين کننده شخصيت ها و سياست ها در يک دوره معين است؛ نظر خواهی poll گرماسنج افکار عمومی است. انتخابات دمکراتيک گزينش ميان احزاب و گروهبندی هائی است گاه در دو نقطه مقابل. در جمهوری ايران از پس از 18 تير که مهم ترين خيزش سياسی ناب در تاريخچه جمهوری اسلامی است، مردم با چنان گزينشی روبرو نبوده اند. از اين گذشته آزادی عملی که فرمانروايان در همه مراحل فرايند انتخاباتی دارند آن را از معنی واقعی اش تهی می کند. رای مردم به تمام درشمار نمی آيد اما عامل تعيين کننده ای در بده بستان های درونی رژيم است؛ و اين همان است که انتخابات را در جمهوری اسلامی به نظرخواهی نزديک می کند. در انتخابات 24 آذر آنقدر صندوق ها را جابجا و ارقام را کم و زياد کرده اند که هيچ کس ندانست چند ميليون رای داده اند و برندگان و بازندگان چه درصدی از رای ها را داشته اند. ولی در درون دستگاه حکومتی، انتخابات تصوير روشنی از پايگاه هر گروه و شخصيت در افکار عمومی به دست داد و چانه زنی ها بر پايه رای هائی که به صندوق ها ريخته شده بود و نه آنچه اعلام کردند صورت گرفت.
* * *
اکنون می توان به اين پرسش پاسخ داد که مردم در چنين نظامی، هم ديکتاتوری، هم پر از رخنه ها و سوراخ ها، با انتخاباتی که نه آزاد است نه بی معنی، چه می توانند بکنند؟ ما در اينجا از موضع مخالف تبعيدی که به سرتاسر نظام نه می گويد سخن نمی گوئيم. چنان مخالفی اصلا نمی تواند رای بدهد؛ انتخابات بکلی بيرون از او روی می دهد و تحريم يا تشويق او بی معنی است مگر آن که بخواهد برگی در پرونده ای بگذارد يا وسيله تقرب بيشتری به گروه هائی در درون حکومت بجويد. آن مردمی که تفاوت های ناگزير ميان شخصيت ها و دسته بندی های درون رژيم را می بينند وگاه چنان از يکی بيزار می شوند که به هرکه دربرابر اوست اگر چه همچنان بيزارکننده، رای می دهند آيا چاره ديگری دارند؟
در غياب يک خيزش انبوه، چه نافرمانی مدنی به صورت اعتصاب و تعطيل عمومی، و چه انقلاب نارنجی (يا هر رنگ ديگر) مهم ترين ابزار مبارزه مردم در دهه گذشته انتخابات بوده است. تا وقتی مردم با خامنه ای مانند احمدی نژاد در دانشگاه اميرکبير، يا چائوشسکو در بخارست (در بازگشتش از تهران) رفتار نکنند نمی توان آنان را از شرکت در انتخاباتی که گاه رفسنجانی و گاه احمدی نژاد را سرشکسته می کند و گاه خاتمی را از نقش تصوری جايگزين به نقش واقعی مامور روابط عمومی در می آورد سرزنش کرد. آنها که در چنين انتخابات پر مداخله ای شرکت می جويند نه رای به مشروعيت رژيم می دهند نه حق دمکراتيک خود را می گزارند. آنها از تنها روزنه ای که فکر می کنند بر رويشان گشوده است وارد می شوند تا اندکی از بد تر شدن اوضاع جلوگيرند.
از نظرگاه مبارزه نيز در کنار کشيدن کامل مردم و تحريم انتخابات سودی نمی توان يافت. اينهمه توده های دلمرده که روسای جمهوری هميشگی يا موروثی شان را با 99 در صد و بيشتر "انتخاب" می کنند چه اثری در مبارزه داشته اند؟ (در آخرين انتخابات صدام به صد درصد رسيد.) زنده ماندن انتخابات در جمهوری اسلامی از دوم خرداد به بعد نه تنها به ريشه دار شدن اين سنت در فرهنگ و سياست ايران کمک می کند بر شدت مبارزات درونی رژيم می افزايد و نمی گذارد يک گروه اختيار کشور را دردست گيرد. حتی رای ندادن نيز در چنين صورتی است که معنی می يابد. رائی که مردم در انتخابات پيشين شورا ها و مجلس به دوم خردادی ها ندادند دفتر اصلاح طلبی ناممکن را در جمهوری اسلامی بست. امروز نيز "بازگشت" اصلاح طلبان، چنانکه سامانه site "اخبار روز” در تحليل دقيق خود به درستی اشاره کرده با حل شدن آنها در اردوی کروبی و رفسنجانی حاصل شده است. اصلاح طلب کسی است که از بد ترين کمتر خطرناک باشد.
ما در بيرون کسانی داشتيم که تحريم کردند و معدودی که دامن اختيار از کف دادند و کارشان به توسل به فرشتگان کشيد. ولی رويکرد عمومی خاموش ماندن بود و حق گزينش مردم را شناختن. حتی واکنش ها دربرابر کسی که مرغ خيالش در ثنای انتخابات به جهان برين پرواز کرد برخلاف گذشته ــ جز استثنای بيمايگانی که جز دشنام و "افشاگری" در چنته ندارند ــ متمدنانه بود. ما اندک اندک داريم به سياست چنانکه هست ــ و به همان اهميت، تا جائی که می توان بهبودش داد ــ نگاه می کنيم. معنايش اين است که گوناگونی گيج کننده عوامل، و شخصيت ها و احتمالات را می شناسيم و با چند فرمول ساده مسائل را از سر باز نمی کنيم.
در يک استراتژی پيکار که تناسبی با موقعيت بسيار پيچيده ما داشته باشد ممکن است پاره ای عوامل که ما هيچ نمی پسنديم نيز جا و زمان خود را داشته باشند. بسا روابط و دوستی ها که ما نمی خواهيم ولی سودمندی خود را در لحظه های تعيين کننده ای که پيش خواهد آمد خواهند داشت. عمده آن است که فضای مبارزه را سالم نگه داريم. جنگيدن با هرزه درائی و مخالفت با زهراگين کردن فضا تفاوت دارد. بويژه در بيرون و دور از پهنه سياست قدرت که داو ها چندان بزرگ نيست می توان خويشتنداری و تعادل در رفتار را تمرين کرد. عمده آن است که در همه حال دست را از سکان و چشم را از قطب نما برنداريم.

داريوش همايون

جمعه 15 دی 1385

اضافه شده توسط آشیل | ۱۸:۵۰ ۸۵/۱۰/۱۵



عبور آسان از فیلتر با سد شکن
smile
http://www.4shared.com/file/7361410/4135785f/wwwkarajproxxyblogfacom___UltraSurf_80.html
توسط آشیل در تاریخ ۱۵ دي ۱۳۸۵ ۰۷:۰۴ ب.ظ


عبور آسان از سد شکن


http://www.4shared.com/file/7361410/4135785f/wwwkarajproxxyblogfacom___UltraSurf_80.html
توسط آشیل در تاریخ ۱۵ دي ۱۳۸۵ ۰۶:۵۶ ب.ظ

ارسال نظر برای تمامی بازديدکنندگان، بدون ثبت نام آزاد است.
نام:
ايميل يا آدرس وبلاگ: (لطفاً فقط يکی را وارد کنيد)
شکلک: smile wink wassat tongue laughing sad angry crying biggrin blink ninja unsure 
پيام:
مشخصات من را نگه دار | مشخصات من را از یاد ببر